Kısa günün değerlendirmesi..
Cumartesi, Mayıs 10th, 2008Saat 14.00′da olan deneme sınavı için 06.30da kalktım, geç kalmamak için daha hızlı olduğunu düşündüğüm minibüsü ( Örn. trafik ışıklarında kırmızıda durmazlar, çok iyi araç sollarlar hatta sağından bile pür dikkat geçerler, yolun bozukluğuna ve arka teker üstünde oturan masum yolcuların zıplamalarına aldırmazlar.. Bkz. Daha önce yine zamanı atlamıştım.. ) tercih ettim ve nihayetinde trafik sıkışıklığını yarıp 9.15te erkenden (olmayan) sınava yetiştim.. Araçtan indiğimde ters yöne, bana doğru gelen arkadaşımın ( Görkem Gürler ) hiç de iyi şeyler söylemeyeceğini biliyordum.. Zaten gönülsüz çıkmıştım evden : ) Bir başka erken gelen arkadaşla ( Alican Kaya ) aynı saatte başlayacak olan bir başka sınava gitmek için anlaşmaya çalıştık.. Anlaşamayınca sorunu yazı-tura çözsün dedik , demez olaydık.. Attık parayı.. Sonunda kaybettim ve playstation oynamaya gittik. Her neyse sınav saati geldi çattı. Playstation maçlarında da kaybetmenin ve son paramı harcamamın verdiği tedirginlikle hayli yorucu bir 3saat15dakikaya girdim.. Çok da verimli geçmeyen sınavın ardından saat neredeyse akşam 7yi vuruyordu ki sıkışık otobüsten anca bir durak sonra inebildim ve evin kapısına dayandım son gücümle.. 72defa zile bastım, açan olmadı.. Meğer annem yeğenimi pazarda kaybetmiş 
.. Çocuk işte elini bırakınca neler yapmaz ki.. Meğer anneme çiçek toplamaya gitmiş o küçük aklıyla, annem de halk pazarının başını sonunu didik didik ararken zamanın geçtiğini farketmemiş.. Sonunda buluşmuşlar, beni de kapıda karşıladılar.. Daha doğrusu ben onları kapıda karşıladım..
