Bir 17 Ağustos daha…
99 Senesinde , 10 yaşımdaydım daha.. Sağda solda top koşturur, okulun en çalışkanı olma eylemimi sürdürmek için arada bir ders çalışmak ister; amma ve lâkin ( buradaki anlatım bozukluğunu hesaba katmayın.. ) bunu beceremezdim, buna rağmen büyük bir rahatlıkla geleceğe bakar gibiydim.
O gece, yine annemlerin odasında* kendi çek-yat’ımın üstünde sıcaktan, tuğla üzerinde kavrulmuş mısır edasına uyuklamaya çalışırken, bir anda da rüyalarıma yön vermeyi öğrenirken sakin ve ılımlı bir sallanma ile gözlerimi açmak suretiyle annemi ve babamı kapının eşiğinde dururken görme eylemine varmıştım.. Ne oluyor yav dediğimde abim arka odadan deprem oluyor kapı eşiklerinde durun demesiyle beraber zaten var olan sallantı durmuştu ( ki daha sonra depremin 45 saniye sürdüğünü öğrenince uykumun derinliğine tüküreyim demiştim kendi kendime.. Ev üzerime yıkılsa anca uyanırdım.. )
Sallantı bittiğinde hızlı adımlarla evi terk edip sokakta bizden önce köşelerini kapmış diğer sakin olmayan mahalle halkıyla karşılaşmıştık. Öyle bir sakinlik ki (sakin değildiler) bazı evli çiftler üzerlerinde sadece alt kısmı kapatacak elbiselerle dışarı çıkmışlardı o korkuyla.. O işin espirisi aslında..
Biz bu deprem olayını takiben 3-4 gün abimin getirttiği bir kamyonun kasasında gece ve hazırlanılan bir çadırda evin yanında gündüzleri zaman geçiriyorduk ( buradaki amacımız bir sonraki depremde evin yıkılma riskiydi; ancak çadırımız da evimizin duvarına dayalıydı.. Duvar da çadır bez dinlemez ki be abi…)
Malûm olayımızı takiben 4.veya 5.günde yeni bir depreme merhaba dedik.. Bu seferkinin merkez üssü oturduğumuz semte bayağı uzak olduğu için fazla hissetmemiştik; lâkin o sırada geçen bir olayı da anlatıp yazımı bitirirsem herhâlde iyi olacak.. Fazla uzun olması iyi değildir kanımca.. Onu da başka bir yazımda belirtirim
Bu yazıyı sadece 17 ağustos’u haberlerde gördüğüm için ve aklıma ilk bu olay geldiği için yazıyorum… Depremde vefat eden vatandaşlarımıza Allahtan rahmet, yakınlarına ve 8 senedir hâlâ o bölgede prefabrik konutlarda kalmakta olan güzide - sabırlı vatandaşlarımıza şifalar ve hayırlı yıllar dilerim…
* merak mı ettiniz
.. O zamanlar kendime ait odam yoktu o yüzden nerde bi köşe bucak bulsam oracıkta yığılır yatardım..


2 Yorum “Bir 17 Ağustos daha… ”
Ömer Ağu 19, 2007 | Cevap
bir güzel anı daha
yazmaya devam kardeşim..
mehmet yaman Ağu 23, 2007 | Cevap
17 ağustosta vefat eden tüm vatandaşlarımıza Allahtan rahmet diliyorum.. Mekanları cennet olsun